Met welk recht... ?
Met welk recht neemt een Brusselaar de pen ter hand om Spa te loven ?

Op die vraag — die me weliswaar nooit gesteld is, maar die me persoonlijk wel bezighoudt — wil ik heel graag antwoorden.
Mijn kinderjaren en mijn jeugd werden heerlijk gekoesterd in het dal tussen de beboste heuvels van Spa : onze gezinsvakanties waren er in de járen 20 en 30 één voor één parels van geluk.

Helaas, sedert 1934 weergalmden in de villa «Clémentine» op de hoek van de «rue Hanster» geen kinderkreten meer.
Maar men keert altijd naar zijn eerste liefde terug.

Dank zij mijn oudere broer William, die een chalet huurde aan de Vecquée, daarna een huis in Cour en nog andere chalets en hoevetjes in Bérlnzenne en in Andrimont, herontdekte ik van jaar tot jaar, van het ene Afrikaanse verlof op het andere, het geliefde landschap dat mijn jeugd betoverde en een stuk-van mijn leven is geworden.

In 1938 werd ik door de «grote maneuvers» meegesleept van Embourg naar Quarreux, en van Quarreux naar Waremme, te voet. Mens, wat zag je in die tijd veel van het land...!

Ten slotte brachten meerdere wegkampen me van de Venen tot aan de Amblève, steeds even enthousiast, steeds even opgetogen.

Dat is dus al zestig jaar en meer dat ik gezwind «cum jambis» langs de paden van Spa marcheer en meer en meer begin ik me een pleegkind van Spa te voelen.

Dus... met welk recht ? Tenzij: God en mijn Spa !