De hiernavolgende bladzijden werden ingekort, omgewerkt en hertoetst.

Het was inderdaad volstrekt uitgesloten, in dit boek een fonetische weergave te brengen van de vele uren tijdens dewelke ik met Leon Degrelle in gesprek was.

Het was trouwens volstrekt noodzakelijk, over te gaan tot zulke korrekties, wijzigingen van al te lichtzinnige praatjes en gezegden. Het is niet steeds gewenst sluimerende honden wakker te maken. We beklemtonen, dat het helemaal niet onze bedoeling was bepaalde oude koeien uit de gracht te halen en meteen een hoop met bijlen gewapende beenhouwers om er gehakt van te maken.

Dit jaar word ik 33. Ik bedoel daarmee het volgende : Degrelle en al wat ermee gepaard gaat, behoort voor mij tot de -« geschiedenis ». Ik was amper acht jaar oud, toen het Derde Rijk tot val kwam.

Dat een Robert Debbaudt, vol van « Sehnsucht » naar het Nazisme, dat een Hubert Halin, bezeten door gevoelens van „repressie” en een Jan Nuyts (alias „Pallieterke”) evenzeer bezeten door amnestiegevoelens — drie vijandige broeders verenigd in de achtervolgingswaanzin die van alle tijde is — er dus hun oogst mogen in vinden van halve en hele waarheden, gedeeltelijke en waarachtige bewijzen, en dat ze er voor mijn part maar heel wat financieel voordeel uithalen. Het gezond verstand belet me, het woordje „financieel” door „politiek” te vervangen. Dat alles zou me geweldig veel plezier doen.

Zonder hen drieën zou ik nooit het genoegen hebben gekend dit boek als ondertitel te durven geven — voor mezelf althans en in het Frans dan nog „Les cocus magnifiques”.

Alle verklaringen van Leon Degrelle, voorkomende in dit interview, werden op band opgenomen.

Zowel de uitgever als de auteur-verslaggever, hebben er zich willen toe beperken de verklaringen van de gewezen „chef” van het Rexisme te noteren, in de vorm van een anekdotisch en historisch dokument dat wellicht — op zekere dag — kan bijdragen tot de objektieve wetenschappelijke studie van de aktiviteiten, de ideeën en het leven van een alleszins apart personage.

Degrelle heeft stenen gegooid in de kikkerpoel van het Belgische politieke leven, sedert de tijd dat hij aan de Leuvense Universiteit studeerde. Zelfs op drieënzestig jarige leeftijd — na vijfentwintig jaar ballingschap — slaagt hij er nog steeds in, een middelpunt te blijven van Belgische en buitenlandse aktualiteit.