Vlamingen hebben steeds de behoefte gevoeld om samen te komen in allerlei soorten groepen en verenigingen, met de meest uiteenlopende streefdoelen. In elk van deze verenigingeh is er een voorzitter. Sinds mensenheugenis is het steeds de voorzitter die de vergaderingen opent en sluit. Zo is het ook als deze vereniging de behoefte voelt om een boekwerk uit te geven, dan komt er steeds een "voorwoord van de voorzitter".

Ik kan mij levendig voorstellen dat menig voorzitter getracht heeft om ‘origineel" te zijn, om iets nieuws in zijn voorwoord te brengen. Helaas, weinigen is dat gelukt.

Dit is ook de bedenking die ik gemaakt heb bij het lezen van dit boek. Niet in de richting van de auteurs maar wel in de richting van de staatslieden die het land regeren.

Steeds hadden zij geld nodig om het land te besturen, dus hebben zij steeds belastingen géind. Alhoewel zij zeer vindingrijk waren in het geven van namen aan die belastingen, de belastbare voorwerpen of handelingen bleven praktisch dezelfde doorheen de eeuwen; tolgeld om ergens te mogen voorbijgaan, accijnsrecht om iets te mogen gebruiken, in- en uitvoerrechten om de eigen handel te beschermen, enz....

Velen hadden gehoopt dat op 1 januari 1993, men er uiteindelijk zou in slagen om die bemoeizieke ambtenaren, die reeds van vóór men het evangelie schreef, het leven van de reizigers en handelaars moeilijk maken, uiteindelijk zou afschaffen. Niets is minder waar. De douane verdween aan de binnengrenzen van de Europese Unie maar staat, sterker dan ooit voordien, paraat aan de buitengrenzen van voornoemde unie.

Tot slot, mijn welgemeende gelukwensen aan de stellers van dit essay. Eric, Jan en Ann, proficiat voor de wijze waarop gij de zeer lange en tumultueuze geschiedenis van onze administratie en van de voorgangers ervan, op een vlot leesbare en overzichtelijke wijze hebt uitgewerkt.