Stokkel heeft een erg lange en rijke geschiedenis, maar vooral in de laatste honderd jaar veranderde dit gehucht -dat zich uitstrekt over Sint-Pieters-Woluwe, Sint-Lambrechts-Woluwe, Kraainem en Wezembeek-Oppem- zeer sterk. Van een grotendeels ruraal gebied,is Stokkel integraal deel gaan uitmaken van de stad. Het fotoboek dat u op dit moment voor u heeft, maakt dat duidelijk.

Stokkelaars, in de volksmond ‘geubeleers’ genoemd, legden een zekere eigenzinnigheid aan de dag. (Wist u bijvoorbeeld dat Stokkel tot drie maal toe zijn onafhankelijkheid heeft proberen uit te roepen?) Hun aard valt misschien het best te vatten in de ontelbare anekdotes en volksverhalen die over de wijk bestaan. Eentje daarvan, die mij verteld werd door mijn vader, wil ik u niet onthouden...

Op een dag in 1929, toen de boeren het rogge van de velden aan het halen waren, waren míjn vader en grootvader op stap in Stokkel. Ter hoogte van de kapel aan de Desmedtstraat zagen ze boer Jules met zijn ezel en een volgeladen kor stil staan. De ezel wou geen poot verzetten, ondanks herhaaldelijke aansporingen van zijn baas. Mijn grootvader trachtte het beest ook vooruit te helpen, maar zonder succes. Plots kwam “menierke Reuk” aangewandeld. Menierke Reuk was een zeer bekend figuur in Stokkel in die tijd. Zijn bijnaam had hij te donken aan het feit dat hij parfums produceerde, op de hoek van de François Desmedtstraat en de Geluksdreef. Hij had het tafereel van op een afstand gadegeslagen en zei tegen Jules: “ Gef ma 50 senteeme en ik doen aaven eizel voesj goên...”

Jules, enigszins verbaasd over dit voorstel, maar ook ten einde raad, antwoordde: “ Ee si, as ge da kunt, 'k wil er a zelfs mier vui geiven oek..”.

Menierke Reuk, die de komst van de ijskar had opgemerkt, kocht een horentje met twee scheppen ijs (toen 25 centiemen per schep). Hij nam het ijsje van het horentje in de ene hand en met zijn andere hand hief hij ezeltjes staart op en plofte het ijs pardoes in zijn achterwerk. Van het verschieten en het fikse temperatuurverschil, drukte de ezel het ijs nog wat extra aan met zijn staart, vloog vooruit en rende naar huis met volgeladen kar. Jules.jnoest zich nog serieus reppen om hem bij te houden.

Dit fotoboek toont wat er achter de anekdote ligt; het verleden en het heden van Stokkel. Het verzamelen van materiaal is een hele klus geweest, een proces dat bijna twee jaar in beslag heeft genomen. Heel wat mensen hebben samengewerkt om van deze uitgave iets moois te maken. Wij willen hen daar hartelijk voor bedanken.

U zal merken dat het boek opgebouwd is in de vorm van een wandelparcours. Op die manier kan u niet enkel figuurlijk door de pagina’s wandelen, maar ook letterlijk deze mooie wijk te voet of met de fiets (her)ontdekken. Wij hopen dan ook dat u zal genieten van alles wat Stokkel te bieden heeft.


Stockel peut s’enorgueillir d’un riche passé. Au début du 20ième siècle, c’était un hameau rural qui s’étendait sur 4 communes: Woluwe-Saint-Pierre,Woluwe-Saint-l_ambert, Kraainem et Wezembeek-Oppem.

Aujourd’hui Stockel est englobé dans la ville.

Ce recueil de photos constitue la mémoire du quartier et met en exergue son étonnante évolution. Par ailleurs il se fait l’écho de l’identité propre des Stockellois ou “geubeleers” réputés pour leur obstination. En effet, à plusieurs reprises ils ont revendiqué leur indépendance, en vain. Il est important de souligner également la truculence des histoires locales telles celle de Jules, l’âne et “menierke Reuk” ou comment ce dernier a réussi à faire avancer l’âne de monsieur Jules grâce à une boule de glace qu’il lui a ‘délicatement’ placée dans le derrière. Le froid a eu raison de l’âne obstiné.

“A la découverte de Stockel” est conçu comme une promenade. Au fil des pages, le livre vous conduit à travers les rues du quartier et vous en restitue son image et son histoire.

Je tiens ici à exprimer toute ma gratitude aux passionnés qui ont travaillé à l’élaboration de ce livre.


Stokkel has a very long and rich history, but it is mostly in the last century that this hamlet -which stretches out over Sint-Pieters-Woluwe, Sint-Lambrechts-Woluwe, Kraainem and Wezembeek-Oppem- has changed so drastically. From a largely rural area, Stokkel became an integral part of the city. The photo book you have in front of you, clearly shows this.

The inhabitants of Stokkel, in popular speech called ‘geubeleers’, have always had a certain wilfulness (did you know that Stokkel tried to proclaim its own independence three times?). Their nature is perhaps most easily traced in the various anecdotes about the area. For instance, the story of ‘menierke Reuk’ (‘mister Smell’) who managed to get farmer Jules’ stubborn donkey to move by ‘delicately’ shoving an ice cream scoop into its behind.

This photo book shows that which lies behind the anecdotes; the past and present of Stokkel. Collecting all of the material has been a daunting task. For two years a lot of people have worked together at this project. We would like to extend our gratitude to them for accomplishing this magnificent work.

You will notice that the book has been set up as a walking route. This way, it is not only possible to walk through the pages figuratively, but also to discover our beautiful hamlet on foot or by bike. We hope you will enjoy everything Stokkel has to offer.